ik ga heerlijk op vakantie. Morgenochtend om 6.00 vlieg ik naar tenerife. Een verjaardagskado van mijn lieve mam! Mmmmm. Ik moet nu eigenlijk al slapen, maar ja. Ik hoop dat ik vandaar af en toe iets kan bloggen en anders komt dat als ik terug gevlogen ben weer.
Brigitte Kaandorp was laatst op tv. Ze las in haar show "zo" zo’n prachtig gedicht voor over durven dansen en jezelf laten zien, echt ontroerend. Alle eer gaat natuurlijk naar haar! Op uitzending gemist kun je de show nog zien. Het gedicht zat in de tweede helft van de show. Ik heb het teruggekeken en alles uitgeschreven, dan kun jij er hier ook even van genieten.
Brigitte Kaandorp uit haar schow “Zo”
Baljurk
Ik hád een baljurk
Een mooie rooie baljurk
Met strikken en een petticoot en een bolerootje erbij
Een polkadot baljurk met roesjes en laagjes
Het was echt een prachtige jurk
Ik had er ook schoenen bij
Rode suede dansschoenen
Met leren zolen en met hakken
En een bandje over mijn wreef
Het waren echt precies de goeie dansschoenen
Ik had ook een orkest
Een echt dansorkest met een gitaar en drie trompetten en
Met een rumba, een foxtrot en een passo doble
En met een orkest leider
En hele leuke aantrekkelijke swingende muzikanten
Ik had er ook iemand bij om mee te dansen
Een hele knappe slanke dansleraar
Met soepele heupen en een spannende geur
En ik had een gladde gewreven parket dansvloer
Van wel 25 bij 25 helemaal voor mij
En voor alle andere dansers om te dansen
En de jurk kwam helemaal speciaal uit spanje
De schoenen kwamen helemaal speciaal uit italie
Het orkest kwam helemaal speciaal uit zuid amerika
De dansleraar kwam helemaal speciaal van een gerenomeerde dansschool
En de dansparketvloer was handgelegd 100 % massief eiken
Alleen
Ik wilde helemaal niet dansen
Ik durfde niet te dansen
Ik wilde stil in een hoekje zitten
In het donker, en kijken
En het hele feest voorbij laten gaan
Hoe kon ik nou met mijn lijf
Met mijn gezicht
Met mijn figuur
Met mijn hebben en houwen
Met al mijn plunje
Met alles wat ik bij me had
Kortom met mezelf
Zomaar de dansvloer op
En dansen en lachen
En mezelf laten zien
Wat is er trouwens leuk aan dansen
Ik heb nog nooit gedanst
Ik heb het hele feest, inderdaad
Voorbij laten gaan
Iedereen danste
Iedereen lachte
Iedereen had plezier
Iedereen stond in het licht
En ik zat in mijn donkere hoekje te kijken
En niet mee te doen
En nu
Nu pas ik die baljurk allang niet meer
En die schoenen ben ik kwijt
Het orkest is ontbonden en naar huis
Dat bestaat niet meer
Iedereen is al lang héle andere dingen aan het doen
Of dood
Het is hier nu heel stil
En nu denk ik
Ik had toen natuurlijk, zorgeloos
De sterren van de hemel moeten dansen
Mooi toch?
Sas
Ha,
Ik was dit weekeinde op de kunstroute in Leiden. Simone de Jong Kunstenares had een project waarbij ze haar nieuwe webwinkel in levenden lijve creëerde in een klein straatje in leiden. Ik vond de gloria winkel ontroerend lief en mooi, maar ook was het lang en vermoeiend. Op de website van simone vind je alles over Simone de kunstenares en haar gloria winkeltje….met TE leuke lieve dingen. Dit is simone’s web-log www.simonedejong.web-log.nl Wat een zalige onbeschrijflijke vrouw. Als ze té gelukkig wordt rent ze zig-zagend weg, alsof ze beschoten wordt….. (dat schrijft ze in een lief verhaal). Het inspireerde mijn innerlijke kunstenares om in zo’n kunst marinade te liggen een weekeindje, ik ruik nu naar eigenwijsheid, en een stroom van ideeën….Ik word er ook een beetje verdrietig van….ik snak naar een ateliertje…. vol met frutsels …. die anderen "troep" noemen. Kunst maken is zo heel anders als lesgeven…… het heeft iets heel stils en van binnens….. lijkt me ook lekker.
Vandaag ga ik 2 liedjes instuderen voor de nieuwe musical auditie (little shop of horror – een zalige soulvolle musical….zalige liedjes ook) en…. Ik ga voor dinsdag een dansles maken met als thema creativiteit…. en ik schrijf aan een nieuw schrijfhandboek….. dus ik moet veel uren maken en over de toetsen stampen als een wilde…..
Ik schreef aan Simone’s kunst keukentafel….
Als ik zin heb in een mooie zin
dan ga ik heel stil zitten zijn
dan luister ik naar wat ik
bijna niet kan horen
dan kijk ik naar wat niemand ziet
dan voel ik
Wat vlak voor de hand ligt
ongemerkt
en dan
als ik zin heb in een mooie zin
en ik vergeet mijn best te doen
om er ééntje te bedenken
Zet ik mijn pen op papier
en krijg ik van mezelf
een cadeautje
een mooie zin
of 2 of 3 of 10
Zomaar alsof het niks is
En dan kan ik soms
weken lang gelukkig zijn
Want niets geeft me meer zin
in het leven
dan een mooie zin
of 2 of 3 of 10
Ps
Ik heb samen met mijn schrijfvriendin karin in één bed geslapen, ik heb een lief snurkje zei ze……mmmmm?
We stonken als viswijven, het was boven een visafslachting…brrrrr
We sliepen tegenover een bordeel, maar daar was het vrij vredig
Ik las stiekem sappige verhalen van anais nin op de gloria markt (toen henk kwam… van karin, had hij het meteen door, ik bloosde van binnen)
Ik vond het eng dat mensen mijn gedichten doorbladerde terwijl ik erbij zat met een ongemakkelijke glimlach
Voelde me alsof ze onder mijn rokje in mijn broekje zaten te kijken
Soms hield ik mijn adem in en wist ik niet waar ik kijken moest
Sommige mensen gingen huilen van vertedering
Hier staan vast taalfouten in want ik weet nog niet hoe de spelling na te kijken is…..en ik maak meestal veel taalfouten.
Het was een echt artist way avontuur!
